Antiek: Een duurzame keuze
Duurzaam bouwen heeft mogelijkheden genoeg: Duurzame bouwmaterialen, dubbel glas, HR CV-ketels, zonnepanelen. Het milieuvriendelijk bouwen heeft dan niet alleen veel aandacht van de overheid (al dan niet gestimuleerd met subsidies), maar ook de media hebben dit gat in de markt gevonden.
Duurzaam inrichten van het huis is echter een onderbelicht thema. De overvloeden van de jaren 80, 90 en het begin van dit millennium hebben tot een weggooimentaliteit gevoerd die ook bij de inrichting van het huis merkbaar zijn. Waar vroeger een interieur een “heel leven” mee moest gaan, heeft het huidige moderne interieur een gemiddeld leven van wellicht slechts vijf jaar. Vaak is een andere modekleur al een reden genoeg om het hele interieur op de schop te doen, maar ook de kwaliteit van veel goederen is op de geringe levensverwachting van het interieur afgestemd. Waarom een bankstel kwalitatief zo goed produceren dat het 20 jaar mee kan, als het na gemiddeld 5 jaar weer weggegooid word?
Het meeste antiek is voor het leven gemaakt. Gezien het feit dat zelfs nog 15e eeuwse meubels en gebruiksvoorwerpen bestaan (en niet alleen in musea) maakt duidelijk dat sommige antieke zaken zelfs vele eeuwen mee kan gaan.
Hedendaagse meubels hebben deze kwaliteiten (afgezien van enkele kwaliteitsmerken) niet. Zelfs designmeubels worden veelal met folie overtrokken spaanplaat of MDF gemaakt. Spaanplaat kan echter niet goed tegen vocht en eenmaal beschadigd kan het niet meer gerepareerd worden. Beide producten zijn samen geperste houtvezels/stof welke door lijm bij elkaar gehouden word.
Ook het moderne interieur “profiteert” van de steeds verdergaande globalisering. Werd in de jaren ’80 de meeste productie naar het Oostblok verhuist, zo zien we vanaf het einde van de jaren ´80 een verschuiving van de productie naar Egypte (kopie stijlmeubelen), Indonesië/India (koloniaal “antiek” en andere strakke meubelen) en later naar China en andere landen in het verre Oosten. De reden van de verhuizing van de productie ligt in de lagere productiekosten in deze landen, die duidelijk opwegen tegen de hogere transportkosten. De lagere productiekosten kunnen verder gespecificeerd worden naar lagere lonen, lagere belastingtarieven, slechtere arbeidsvoorwaarden en omstandigheden (arbeidstijd, geen/weinig arboregels, “makkelijkere” overheden m.b.t. tot (milieu)vergunningen en toezicht daar op.
Antiek is duurzamer dan nieuwe zaken op ieder gebied, of het nu om een kandelaar of een kast gaat. Ten eerste komen er geen nieuwe grondstoffen aan te pas. De enigste uitzondering hierop is wellicht een restauratie, maar de gebruikte grondstoffen staan dan nog niet in verhouding tot de productie van vergelijkbare nieuwe zaken. Bovendien, een antieke kast is wellicht al 5 of 6 keer “gerecycled”, maar kan, behoudens goed onderhoud, nog vele malen van eigenaar veranderen en daar mee iedere keer weer een bijdrage leveren aan een beter milieu.
